bir masal

Ben....
Güneşli havalarda,
Kartopu oynamayı öğrendiğimde
Çocuktum!
Ve...
Dizlerim kanıyordu
Bulutlar değince ayaklarıma....

Gün tazeydi;
Ölüm fani,
Gözlerim; beyazdan daha renkli
Bir kış boyunca büyümedim oysa
Gülüşüm değdikçe ayazlara...

Sen!
Dinlediğin masallarda uyurken
Ben masallarla kaf dağını taşıyordum
Küçük ömrümle!

Yüreğim mağrur
Ellerim nasır
Kirpiğim hep ıslaktı
Hatta hiç ağlamadım ben
Yine de gülerken
Görülmedim karşımda...
Bak!
Nasılda kandırıyor
Yalandan; masalı korkutan ayna

Büyümek bu!
Ellerim hain
Gözlerim kanlı
Kirpiğim; ahmak ıslatan bir yağmur umudu..
Keşke çamurlarımı süpürsen!

Bir mihenk taşım olsun isterdim
Bir otobüs durağım
İndiğim ve hiç gitmeyeceğim
O duraklara gelmeden
Ya erken indim
Ya kalabalıktan bir durak geciktim
Beni bekleme...
Yürü sen...!

Sen?
Hiç dünyayı benim gözümden gördün mü?
...görmelisin
ve bilmelisin...
Her bir suret; aslından korkmadan
Gülemezdi...!
Sırf bu yüzden
Hüzünlerim neşeli
Dudaklarım endişeydi...
Çocuklar büyürken!

.......................Sonumun bir anıtı olmalı
Çocukluğun selamına tebessüm eden....

Sabriye Babaoğlu

zülal (sabriye babaoğlu yıldırım) tarafından 01.11.2011 14:36:51 tarihinde eklendi ve 54 gösterildi.