CAN'DAN ÖTE..

İnsan nefes aldıkça içinde bir can olduğunu daha iyi anlıyor. Düşünün ki bir insan canından öte gördüğü şeyler de varmış! Yani kendisini kenara koyuyor ve uğruna canını feda ediyor, Can'dan öte..Nedir ki bu can dan öte olan.

Karnında 9 ay taşıyor. Doğduktan sonra onun üzerine titriyor. Üşümesin, hastalanmasın, aç kalmasın diye bir gecede beş defa uyanıyor. Elbiselerini yıkıyor, saçlarını tarıyor. Öyle sarıp sarmalıyor ki "canım benim, sana kurban olurum" diyor. Peki can dan öte olan evladımıdır.

Oysa annelerin, babaların can dan öte bildikleri şey evlatları değildir. Canından aziz biliyor dinini, vatanını, bayrağını..Bedir'in aslanları din uğruna can vermedimi? Mehmetcik vatan uğruna can vermedimi? Kıbrıs'ta bayrağı düşürmemek için can vermediler mi?

İnsanların canından daha önemli, aziz gördükleri vardır. Sevenler ve sevilenler, sevdirenin muhabbeti altında muratlarına ererler.
Evlatlarını kınalı kuzu gibi dini için, ezanların susmaması, bayrağın inmemesi, topraklarının bölünmemesi için gönderen anneler bakınız evlatlarından da öte gördüğü şey neymiş daha iyi anlarız. Anneler herşeyini sakındıkları evlatlarını canından da aziz bildikleri evlatlarını ondan da öte din için, ezan için, bayrak için, vatan için velhasılı Allah için cepheye gönderiyorlar.

İnsanların canından daha önemli, aziz gördükleri vardır. "Peygamber, mü’minlere, kendi canlarından daha yakındır." Ahzâb Sûresi, 33:6 Dünyanın neresinde ve hangi çağda yaşarsa yaşasın, herbir mü’min için, kendisine canından daha yakın bir peygamber vardır. Dünyada kendi kardeşi, anne-babası veya evlâdı için yıllar boyunca sabahlara kadar gözyaşı döken kim var? İnsanın en yakınına bile göstermediği bu yakınlığı, o aziz Peygamber, ümmeti için göstermiş, gecelerini Rabbine ümmeti için yakararak geçirmiştir. Zaten Kur’ân da onu ümmetine çok düşkün, çok şefkatli, çok merhametli olarak tanımlar.

Evlatlarını toprağa veren annelerin hallerini gördükçe şehit annelerini gördükçe içim sızlar. Ancak onlarda bilmelidir ki "Onlara ölü demeyiniz, onlar şehitler diridirler" (Bakara suresi 154)ayetinden yola çıkarak ne kadar büyük bir mertebeye ulaştıklarını görürse evlatlarını o kadar mutlu olacaklardır. Şehitler de dünya hayatından kabir hayatına, berzah denilen aleme geçerler. Çünkü onların da ruhları bedenlerinden çıkar ve bedenleri toprağa verilir. Bu anlamda onlar da vefat ederler. Ancak onlar öldüklerini bilmemektedirler. Şehitler kabir hayatında serbest dolaşırlar. Kendilerinin öldüğünü bilmezler. Sanki dünya hayatını yaşadıklarını zannederler. Sadece daha mükemmel bir hayat yaşadıklarını bilirler. Bu nedenle Peygamberimiz, “Şehit ölüm acısını hissetmez.” buyurur. İşte Kur’an-ı Kerim’deki, şehitler için ölüler demeyiniz, ifadesi bu anlamdadır. Yani kendilerinin öldüğünün farkında değiller, kendileri hayatta ve diri olarak zannediyorlar, demektir.

Düşünün ki Peygamberimiz ve ashabı Bedir Savaşında akrabalarıyla savaştı. Birbirlerine kıydılar. Çünkü canlarını, akrabalarını candan öte olan herşeyin sahibi Allah uğruna vermekten çekinmediler.

Ölüm yokluk değildir. Daha güzel bir alemin kapısıdır. Nasıl ki, toprak altına giren bir çekirdek, görünüşte ölüyor, çürüyor ve yok oluyor. Fakat gerçekte daha güzel bir hayata geçiş yapıyor. Çekirdek hayatından ağaçlık hayatına geçiyor. Aynen bunun gibi, ölen bir insan da görünüşte toprağa giriyor, çürüyor ama geçekte berzah ve kabir aleminde daha mükemmel bir hayata kavuşuyor.

İnşallah bizleri de başta Peygamberimiz olmak üzere, bütün sevdiklerimiz orada karşılarlar. Yeter ki bizler Allah’a gerçek kul olalım.

ibezgi (ibrahim koçman) tarafından 20.10.2011 14:10:13 tarihinde eklendi ve 99 gösterildi.