NİHÂVEND

Bu şarkı senin için,
Seni söyler her hece;
Sana olan bu sevdâm
Yüce dağlardan yüce…

Sana adandı ömür,
Sen varsın her nefeste;
Sanadır tüm şarkılar,
Sana Nihâvend beste.

Kırk yıl evvel başladı
Bu müstesna hikâye,
Sen Leyla’dan bin güzel,
Ben Mecnun’dan ziyâde.

Henüz yaz gelmemişti,
Mevsim daha bahardı
Güller seni kıskanır,
Bülbül sana bakardı.

İşte bu hâl içinde
Vuruldum gözlerine.
Daha o gün ant içtim
Saçların üzerine.

Artık sendeydi elim,
Artık bendeydi elin.
Yalnız sana vurgundu,
Sana âşıktı delin…

Kavuşmak nasip oldu
Sen bana yazılıydın,
Ta ezelden bahtıma,
Alnıma kazılıydın.

Bu aşkın semeresi
Üç aydınlık yüz oldu,
Tanrı’ya şükrederim
Sağlıklı ve düz oldu.

Onlar bile büyüdü,
Bak yuvadan uçtular!
Hepsi başka diyâra
Bir bir kanat açtılar.

Yine bir ellerimiz,
Yine baş başa kaldık,
İyi, kötü günleri
Beraber seyre daldık.

Zamana yenik düşer
Azalır sevdâ derler,
Gönlümü bir bilseler
Utanır, âr ederler.

İşte biz seninleyiz
Ve hep böyle olacak;
Hayatımız mutluluk,
Huzurla son bulacak.

Esat ANIK (07.10.2011)