EVLATLARIMIZ KOPYAMIZ MI?

Bir anne düşünün, gece 5 defa kalktığı, yedirip içirdiği, üstüne titrediği evladından şikayet ediyor. "Doğru dürüst okumadı ama okul bitti. Şimdi de iş beğenmiyor. Bulduğumuz işlere 'yorucu, bana yakışmaz, bu paraya çalışılır mı' gibi gerekçelerle gitmiyor. Bütün gün evde. 'Onu getir, bunu al' şeklinde emirler veriyor. Yapmak istemediğimizde 'Beni doğurdunuz, yapmak zorundasınız, çocuğunuz değil miyim?' diyor. Direnirsek üstümüze yürümeye başlıyor. Artık korkuyoruz. Ne yapabiliriz?"

Bir başka anne 15 yaşındaki evladının haftalık harçlığı 500 lira ama yetmediğinden şikayet ediyor. Babasının işi iyi gelecekte babasınını yerini alacak diye hiç bir şeye kafa yormuyor. Sadece yiyor, içiyor, hayatını yaşadığını zannediyor.

Bir baba, 17 yaşındaki çocuğunun kendisini yaraladığını ağlayarak anlatıyor, sabahlara kadar barlarda gezen, kızdığı zaman kendisine küfür eden, el kaldıran bir çocuk.

Hepsinin son cümlesi benzer: "Doğduğundan beri bir dediğini iki etmedik, koruduk, sevdik. Hiçbir şeyini eksik bırakmadık. Niçin böyle oldu?" Öğrencinin Jaguar marka arabası olur mu?' demek yerine Çocukların kaç yaşında, nelere sahip olmalarının daha doğru olduğu olmalıydı.Sokaklardaki, kafelerdeki gençlere, hatta genç bile sayılamayacak küçük çocuklara bakın. Sadece kıyafetlerine değil, ellerindeki cep telefonlarına, taşıdıkları çantalara ve en önemlisi konuşmalarına bir bakın.

Tartışılması gereken; çocuklara ve gençlere zamanı gelmeden alınanların ve izin verilen davranışların, onların gelişimine ve topluma nasıl zarar vereceği olmalıdır. Doğduğundan beri bir dediği iki edilmeyen, her istediğine kavuşan, isteğinin yaşı ile uyumlu olup olmadığına bakılmayan, emek sarf etmeden, değerini bilmeden alınanları, yapılanları hak görerek yetişen bir çocuk, sorumluluk sahibi olabilir mi?

Ne yapmalıyız ki çocuklarımızı kazanalım? Çocuklarımızı sevmekle onları doğru yetiştirmek arasındaki farkı anlamamız gerekir di. Herşeyi küçükken vermeyin, zahmetsiz kazanmak fikrini aşılamayın. Kötü sözler söylediği zaman onu ayıplamalı.Ona düşünmeyi ve beynini kullanmayı öğretin, kendi kararlarını, kendisi versin. Yerde bıraktığı her şeyi kaldırmayın; kitaplarını, ayakkabılarını, kıyafetlerini.. Onun için bütün sorumluluklarını başkalarına yüklemeye çalışmasın. Onun gözünün önünde sık sık kavga etmeyiniz, ailesinin parçalanmayacağına emin olsun.Ona istediği kadar harçlık vermeyin ki kendi parasını kazanmanın ne olduğunu öğrensin. Yiyecek, giyecek ve konforla ilgili bütün arzularını yerine getirmeyin, istediklerine ulaşmak için çalışmak gerektiğini öğrensin. Komşulara, öğretmenlere, polislere karşı onun tarafını tutmayın, onlara karşı peşin hükümleri oluşmasın.

Ve son söz;Bugünün küçükleri, yarının büyükleri olacaktır. Kur’ân-ı Kerîm’in ifadesi ile “Dünya hayatının süsü” (Kehf süresi 46) olan çocuklarımız, yarınlarımıza yön verecek ciğerparelerimiz, değerli varlıklarımızdır.
Çocukların ellerinden tutarak, onları geleceğe hazırlamak en önemli hedeflerimizden biri olmalıdır. Çocuklarına sahip çıkmayan toplumlar, bunun bedelini çok ağır bir şekilde ödemeyi göze almalıdırlar. Onun için, geleceğimizin teminatı olan çocuklarımızı, bu beklentimize uygun niteliklere sahip insanlar olarak yetiştirmemiz gerekiyor.

Selam ve dua ile..

ibezgi (ibrahim koçman) tarafından 14.04.2011 09:21:12 tarihinde eklendi ve 212 gösterildi.