Fare zehiri..

Yıl 1969 ve 6 yaşında bir çocuk. Tokat'ın Erbaa ilçesinde geçen bir hikaye. Elbette insanın hayatında unutamayacağı acı, tatlı olaylar olmuştur. Bu da acı bir hikaye.
O tarihlerde Kış mevsimleri özellikle ocak ayları kar yağmadan geçmezdi. Çok kar yağardı, metrelerce yükseklikte karların ve buzların ağırlığını damlar tartmazdı. Aşık Veysel'in dediği gibi Zemheri ve karakış dediğimiz aylar çok sert kış olurdu.
İşte bu ayların birinde çok kar var ve hayvanlar yiyecek bulamıyordu. Çoğu soğuktan donuyor. Sadece kapalı mekanlarda yaşayan hayvanlar, evcil hayvanlar ve birde fareler için sorun yoktu. Ahşap bir evde yaşadıkları için farelerin burada barınması ve oyuk bulması kolaydı. Hane halkının yiyecekleri açıkta olduğundan beslenme sıkıntısı yaşamazlardı. Elbette yiyeceklere musallat olmaları hoşlarına gitmezdi. Onlarda fare zehirini ekmeğe sürerdi ve yediğinden zehirlenir ölürlerdi.
Çocuk bu durumu düşünerek pencereden dışarı bakarken aklına bir fikir geldi. Kuşlar dışarıda karların üzerinde yem arıyorlar bulamıyorlar.. Hava soğuk don var, kar kalınlığı 1 metre. Çocukta fare zehirini iki üç ekmeğe süreyim ve bu kuşlara yedireyim bakalım yiyeceklermi dedi. Fare zehirli ekmekleri dışarı koydu ve izlemeye başladı. Kuşlar o kadar aç ki fare zehiri sürülü ekmekleri onlarca kuş yedi bitirdi.
Aradan yarım saat geçdiğinde görünen manzara o kadar korkunçtu ve hiç unutulmayacaktı. 70-80 civarında kuş yerde cansız yatıyordu. Bir çocuk bunu nasıl düşünebilirdi. O hayvanlara acıyıp ekmek vermek yerine zehir verebilirmiydi?
Hayvanı sevmek, aslında doğayı sevmek demektir. Doğa sevgisi de sırası ile nebatı ve hayvanı sevmek ile başlar.Hz. Resulullah’ın bu konuda bizlere bazı uyarıları var: “Öldürmek istediğiniz, kuduz bir köpek dahi olsa ona işkence yapmayınız." gibi...
Hayvan sevgisi olmayanın, başka sevgileri de taşıması mümkün görülemiyor. Sevgi ile kalın..

ibezgi (ibrahim koçman) tarafından 06.01.2011 12:10:39 tarihinde eklendi ve 147 gösterildi.