oysa şimdi ben, karanlığın, beni yalnızlık silahiyla vurduğu, faili meçhul bir cinayetim...

karanlıklar ülkesinde savrulan bir yolcuyum,

gün ugramaz pencereme.

kuşlar başka diyarlara çoktan yol almış,

gelip çalmaz kapımı bir dost eli.

yalnızlık ülkesinde, dostlarım tarafından terk edildim.

bu yalnızlık ülkesinde, her gün, akreple yelkovanın, faili mechul bir şekilde zamanı öldürüşünü izledim.

Üç adımda tamamladıgım odamda, hergün yeni acılar besledim, hergün bir öncekı günden daha fazla yok etmek istedim bu kahroluşu. Saatlerce, günlerce, aylarca içimde kimseyi taşımadan, uzun bir yolculuga çıkmak ve birdaha geri dönmek istemedim. Biliyorum ki, bu kuru toprakların, körpe dagların sonu yine bahar degildir, Birini aşınca digeri digerini geçince öbürü diziliverecek önüme. Kimbilir belkide, başka yerlerde hayat burda oldugu gibi degildir. oysa karanlık, çaresizlikti, yalnızlıktı. anlatmak isteyipte, anlatamadığın, yaşamak isteyipte yaşayamadığın bir hayattı. susmaktı karanlık, yalnızlıklar içinde işlenen, faili meçhul bir cinayetti. işte, dostlarım beni. bu karanlığa yalnızlık kelepçesiyle, kelepçeliyip terk edip gittiler...

Yolunu şasıran bır yolcu gibi, erken gelıveren kış yagmurları gibi, gecenin bir vakti yeniden bazan susuyor, bazan hüzünleniyorum. Parlak güneş ışıklarıyla, ılık öğlen fısıltılarıyla, arada sırada bastıran sisleriyle baharın ne zaman dönecegini bekliyorum. Terk etmeyi kafasına koymuş bir sevgilinin, son sözleri, son öpücükleri gibi içinde yanlış, yitik kaybolmuş günlerimin oldugunu bile bile, derinlerde hazan ile kucaklıyorum karanlıgı.

oysa şimdi ben,

karanlığın, beni yalnızlık silahiyla vurduğu,

faili meçhul bir cinayetim...

mehmet_bakir (mehmet bakir) tarafından 20.11.2010 11:09:27 tarihinde eklendi ve 151 gösterildi.