Monoton bir yaşam benimkisi her günüm aynı Durakta bekleyende aynı yolda yürüyenlerde Truman Show isimli filme dönmüş yaşantım Sıkıldım doğrusu her günü aynı yaşamaktan İşten eve gelip bilgisayarda mutluluk aramaktan Maskeli balo sanki sanal alem herkezde bir maske Kimin ne olduğunu ayırt etmek için ise medyum olmak gerek Mutsuzluk ve yorgunluk omuzumda yük olmuş çekilmiyor Sıkıntılar yüzüme vurmuş gören çekilmez diyor Bilmezler ki beni bu hale sokan nedenler ne Bende sıkıldım oysa donuk ve ilgisiz tanınmaktan Kalbimi dinleseler hala içinde ne fırtınalar var İçimde cevher dolu çıkaracak insan yok Kaçmak istiyorum ardıma bakmadan bir seyyah misali Kendimi yollara vurmak dağ tepe yol almak istiyorum Oldum olası sevemedim zaten şu şehir ortamını Her gün har gür tantana insanların koşuşturmasını Kurtuluş belki ölüm belki de bir dağ başında küçük bir kulübe Dünyanın ve teknolojinin esiri olmadan yalnızlık içinde bir yaşam Hayata umarsızca bir bakış saç sakala karışmak Ne yazık ki hayat öyle bir avucuna almış ki beni Düşünceler bir türlü hayalden öteye gitmiyor...
mdkalafat(Mustafa Derya Kalafat) tarafından 18.10.2010 20:27:40 tarihinde eklendi ve 231 gösterildi.
