HÜZZAM MAKAMINDA AŞK - I -

HÜZZAM MAKAMINDA AŞK - I -

Orta yaşta, bir kadın ve bir erkek,
Yaşıyorlar başka yerde, sevgiyi umut ederek.
İkisi de yalnız... Sevgiliden -sevmelerden yana.
Onlar uzak...
Aşksız... Yarsız... Yalnız başına soğuk yatakta...
Geceler zindan karası olur onlarda,
Tek başlarına ıslanırlar uzaklarda,
Üzerlerine düşen sağanak yalnızlıklarda.
Hele kadın... Ahhh!..
Kadının yüreği kanıyor,
Tam yirmi yedi yıldır sevgisiz aşksız...
Bir gün oldu, öylee sevdi ki kadın...
Yüreği çoook uzaklara aktı,
Aktı da gitti sanki.
Adam da sevdi O'nu, hesapsızca sorgulamadan.
Adam şairdi... müzisyendi...
Şiirlerine konu oldu, yüzünü görmediği sevgilisi.
Besteler yaptı, aşk nameleri yazdı
Sebebi, O yüreği güzel, kendi güzel kadındı.
Otuz yedi gün sonra kavuştular,
O kadar gün telefonda konuştular...
Birbirlerinin ilk buluşması olduğundan habersizcesine,
Hasretle sımsıkı sarıldılar...
O zaman daha, ayrılmamaya yeminler ettiler.
Kıydılar nikahlarını bir kaç saat içinde.
Erkek... Sanatçı...
İlham olmuştu O'na çok sevdiği eşi...
Yürekler öyle bağlanmıştı ki,derin bir aşkla,
Sanırsın böylesi, hiç yaşanmamış bu cihanda.
Henüz kırk üç gün olmuştu birbirlerine kavuşalı.
O gün bir haber aldı memleketinden.
Yuvaları dağılıyordu aniden.
Sevdalarını gömdüler, kilit vurdular kalplerine
İçleri yandı, yürekleri tutuştu,
Kapıyı çalan... Ayrılık vaktiydi.
Açmasalardı, gidermiydi ayrılıklar?
Kara haber gelmişti vah ki ne vah!...
Üç kızının ikisine yapışmış kanser.
Ne yapacaklarını bilemedi iki deli aşık.
Kadın yaşadığı yerde,
Kendine göre kurmuş düzen.
Adam kaldı çaresiz...
Koparıp atmak istedi ,içini ürperteni.
Birlikte topladılar eşyalarını,
Zaten hepi topu bir valiz.
Yanaklardan süzülen kaçamak gözyaşları,
Boğazlarına düğümlenen hıçkırıkları.
Bir yanında hasta kızları,
Diğer yanında geç bulduğu sevdiceği.
Ne yapsın çaresiz...
Yavrularına koştu,bıraktı gitti eşini.
Son bir kez, cesaret edemediler sarılmaya.
Gitmeliydi adam artık...
Şiirler yazacaktı,zamansız ayrılığına,
Ve şimdi hüzünlü şarkılar besteleme zamanıydı
Hüzzam makamından diyecekti sunumlarında artık.
Sarılamadılar son kez, ayrılamamaktan korktular,
Korktular doyamadıkları aşklarından
Ve korktular...
Korktular, evlatlarına feda ettikleri sevdalarından...

Necla SARIKAVAK
10.03.2010 12.30

Ömür AHİR (Necla SARIKAVAK) tarafından 11.03.2010 14:24:39 tarihinde eklendi ve 148 gösterildi.