Günlerden bir gün sabahleyin pencereye yaslandım. Dışarıdan geçenlere bakıyordum. Geçenlere bakıyor, yarimin gelmesini bekliyordum. Baktım baktım gelmdi. Beberliğimiz bitti artık. Beraberliğimizin sonu geldi diye düşünüyordum. Şimdiden ayrılığa alışıyor. Niye gelmedi diye düşünüyordum. Ben üzdün mü diye düşünüyordum. Yoksa ailesi mi izin vermedi. En iyisi sabahı beklemek. Kendisine sormak. Konuşur mu bilmem. Ertesi gün evinin önüne gittim. Evden çıkmasını bekledim. Beraberliğimizin bitti diye düşünüyordum. Son bir defa konuşmak için bekliyordum. Gelmemesini, kendisine sormak için bekliyordum. Bir ara dışarı çıktı. Bende konuşmak için yanına yaklaştım. Aşkımız bittimi diye sordum. Gizli buluşmamızın zor olduğunu söyledi. Ailesinden dolayı çıkamıyormuş dedi. Sonra yoluna devam etti.
muratbaris(MURAT BARIŞ ÇETİN) tarafından 21.03.2009 12:06:05 tarihinde eklendi ve 123 gösterildi.
Ah o pencere... Orada neler beklenmez ki...Evlerin gözüdür pencere, göz de bizim pencerelerimizdir.Sanat güzelliklere pencere açar.Sizi de pencereme, yani sayfama beklerim.Dost selamlar.
