GÜL ÌLE BÜLBÜL

Saksıda bir gül,
Güle baktıkça hayran oldu bülbül…
Düşlere daldı; yaprakları muntazam,
Ah! Neydi o endam…

Baktıkça…
Bir çiğ damlası fark etti bülbül.
Yapraklarına gizlenen,
Sessizce bedenine süzülen....

Neşeliydi, samimiydi, şendi,
Güzel günlerin, mutlu anların çiçeğiydi.
Kendisi iyi bilse de,
Acaba gülde mi çekmişti çile?

Dayanamadı…
Tuttu gülü eliyle…
Sevgi sözcükleri fısıldadı,
O saf haliyle...

İnandı gül,
Açtı o da içini ürkerek…
Ümidi;
Bu sevgiden incinmeyecek…

Bülbül mutlu…
Tutunca gülü sımsıkı,
Birden yayıldı ruhuna,
Hüzünlü bir sızı…

Bir damla yaş vardı elinde kan mı ne?
Çekti ürpererek kendini,
Anladı…
Batmıştı güzel gülün dikeni…

Dedi;
Kim demiş dikensiz olurmuş gül?
Bunu bilmiyor musun?
Be, Ey bülbül!

Üzme! Üzülme!
Dikeni için, gül suçlanır mı hiç?
Gün güzel… Gül güzel…
Hayatın tadını kana kana iç…

İSMAİL SAFA (İsmail karataş) tarafından 30.01.2010 02:15:44 tarihinde eklendi ve 116 gösterildi.