HİROŞİMA

Yıl 1945’ti…
Hiroşima’da öldürdük çocukları,
İdeolojiler uğruna,
Günahı olan faşistlere inat,
Şahit bırakmadık arkamızda,
Ve dedik ki sonra:
“Kurtardık dünyayı savaştan!…”

Belki ölmeyecekti çocuklar,
İnsanca savaşsaydık,
Topumuzla, tüfeğimizle;
Yapmasaydık bu kadar kangrenlik,
Sırf Nazi oldular diye Japonlar…

Hiroşima’da öldürdük çocukları,
Gölgeleri buhar yaptık,
Yaşama hakkı tanımadık…
Hiroşima’da öldürdük çocukları,
Saliseler içinde,
Bir koca zırhlı kapital budala kuş;
Kustu tam üç yüz metrelik yangınını ses çıkarmadık…
Ama kaçamadık sonra,
Kaçamadık işte,
Geçmiş denen sancıdan…

Öldürmeseydik;
Utanırdı belki o zaman,
İnsanlığın haline titreyen sözde insanlık,
Özgürlük Abidesi,
Eyfel Kulesi,
Kızıl Meydan,
9 Numaralı Kapı Dairesi,
Ve Reichstag…

semih ertürk (semih ertürk) tarafından 03.01.2010 10:46:54 tarihinde eklendi ve 101 gösterildi.