Zoraki gitmiştim sensiz sessiz Gözlerimi asmıştım zeytin dalına Sabahtı, güneş bile ortalıkta yoktu Üşüyordum gözlerim nemli bakıyordu Uyanmamıştın gidişime. Vapur düdüğünü çalıyordu Acı da olsa ağır adımlarla gidiyordum Sevgimi yollara sererek Sabahın ışıkları çiğniyordu kalbimi acıtıyordu Sol yanımda sen vardın bırakamadım seni Titreşen bir yaprakta nasıl tutunur çiğ tanesi Ben de seni yüreğimin üstünde tutuyordum Sevgin değil sessizliğindir beni kahreden Zeytin dalına astığım gözlerim mi, bir tek seni bekleyen? Yüreğimi bırak seni özleyen ruhumdur Sabah rüzgarı inadına fırtınaları doldurmuş eteğine esiyor Arkamdan sanki gitme der gibi sırtıma esiyor üşüyorum Rıhtım ıslanmış tıpkı senin için ağlayan gözlerim gibi Düz yoldayım sandığımda bile hep yokuş çıkmışım Şimdi sabah yeli ile savrulan sevgimin peşinde Yorgun adımla ilerliyorum Keşke diyorum Ela gözlerin yüreğimin durgun sularında yüzse Tıpkı küçük ürkek bir serçe kuşu edasıyla Yolun sonunda ölüm olsa da Sensiz ölmeye yüreğim el vermez İşte son kez yokluğun düştü avuclarıma Takvim yaprağı kaldı dünkü tarihde İşte artık son kez adımladım yokluğunu Sabahları sensiz uyanmak Ölümün soğuk kucağında uyanmak gibi Ne yazık ki...
