MESAFE VE SEN
Sen bana bin kilometre uzaklıktasın;
Bense sana bir kilometre kadar yakınım.
Nöbet nöbet kara sevdalardayım,
Sen yoksun; gökyüzü hep alacakaranlık,
Bir sessiz çığlık gibi büyüyorsun içimde,
Bir ömrü yaktım kalbimde,
Ciğerlerime çektiğim havaysa sensizlikten arta kalanların toplamı…
Yağmurlarla eylül aylarında seviştim,
Mümkün mü yaşamak;
Görmeden, duymadan ve platonik takılmak?
Seviyorum
Hem bu kadar uzak ve hem bu kadar yakın olan seni,
Bir ömür düşüyor ellerimden;
Tutamıyorum…
İnsan sevince nefret ediyor şiirden,
İnsan sevince şair oluyor
Ve insan sevdalandıkça nasırlaşıyor…
Bense seni sevmedikçe,
Seni düşünmedikçe,
İnan deliriyorum; şiiri daha çok seviyorum,
İnan kalbimden sözcükler fışkırıyor oluk oluk…
Mesafelerim uzuyor aklımdan sana doğru,
Sigaram alev alev seni anıyor…
Radyolarda en sevdiğin şarkı çalıyor,
Aynada en sevdiğim resim asılı,
Sen bana uzadıkça;
Ben sana kısalıyorum…
Bir şeyler eksik bu yangın yerinde,
Galiba beni senden kurtaracak sen yok,
Galiba mesafeler uzayacak yine,
Galiba bu platonik sevda yakacak gecelerimi,
Ve galiba sen beni yine sevmeyeceksin…
Hayret, nedense senden hiç vazgeçemiyorum...
semih ertürk (semih ertürk) tarafından 26.12.2009 15:50:53 tarihinde eklendi ve 53 gösterildi.
|
|
|
(Yönetici)
|
Zeynep (26.12.2009 16:41:53)
Sen yoksun; gökyüzü hep alacakaranlık,
Bir sessiz çığlık gibi büyüyorsun içimde,
Bir ömrü yaktım kalbimde,
Ne kadar güzel bir şiirdi. Yüreğine sağlık.
|
|
|
|
|
Esere ait bilgiler:
Kayıt tarihi:
26.12.2009
Okunma:
53
Yazara ait bilgiler:
semih ertürk
(semih ertürk)
|
