İNSAFSIZLAR

Üşüşmüş duvarlarım birbirine sokulmuşlar
Esir alınmış,kelepçelemişler hüzün askerleri
Yankılanıyor haykırışlar,çığlıklar,imdatlar
Yıkıyor her yeri,sığmıyor yere göğe

Bensiz kalemim ağlıyor
Okşanmayan kitaplarım
Kendi köşelerinde yas tutuyorlar
Kurbanlık koyun gibi yatıveren
Beyaz meleklerim
Şimdi ise şüphe eder olmuşlar
Güzelliğinden,saflığından yakınırlar
Siyah örtünün altına saklanan
Yıldızlar büzüşmüş inliyorlar
Ölüm döşeğinde yatan gizem
Ümidin yollarını keser olmuş
Tomurcuklanmış çiçeğim
Boy vermiyor
Kendi hesabına küsmüş
Ağlayan mavişler susmuş
Dünya tersine dönmüş aklım ise hep durgun
Kızgın bir sobanın alevleri sarıyor beni
Herkes çekilmiş kendi kuyularına
Olmuşlar hepsi vahdet-i vücut
Kaçışıyorlar her bir yere
Kalmamış insafsızların
Yüzlerini saklayacak maskeleri
Kaçın,kaçın nereye kaçacaksanız
Baş ucumda duran;heykelciğim
Taş kesilmiş oturuyor
Avuçları içinde tuttuğu
Soğuk,dokununca ürpertiler veren
Taş kalbiyle dualar mırıldanıyor ruhuma..
Dudaklarında yayılan tebessümüyle
İnsafsızları yok ediyor...

Nazlican (Nazlı Yıldırım) tarafından 24.11.2009 20:35:25 tarihinde eklendi ve 56 gösterildi.