YOKLUĞUN NEHİRLERİ ÜŞÜTÜYOR
Yokluğun baharları üşütüyor yüreğimde
Fırtınalar, felaketler kopuyor hayatımda
Gecelerim hep ayaz, hep şimal oluyor
Yokluğun sevda şiirleri de yarım bıraktı
Deli rüzgârlar savuruyor beni yokluğunda
Öksüz kimsesiz yalnız kalıyorum karakışta
Yokluğun bir nehir üşütüyor kalbimin derinliklerinde
Yokluğunla ölüyor bu can, ruhsuz kalıyor bu beden
Yokluğun dağları devriliyor Mezopotamya da
Yokluğun beni alıp görüyor farklı gezenlere
Bir deli âşık ediyor, dağlara düşürüyor beni
Bir mecnun ediyor, çöllere atıveriyor benliğimi
Yokluğun gülleri bile kokusuz bırakıyor baharda
Nisan yağmuru da yağmıyor, artık yokluğunda
Rengârenk çiçeklerde hoşnut artık
Varlığın bir ödül, yokluğun ölümdür bana gülüm
Salih Durmuş (SALİH DURMUŞ) tarafından 16.10.2009 14:01:00 tarihinde eklendi ve 143 gösterildi.
|
|
|
|
SıfırSıfırİki (16.10.2009 20:25:38)
Şiiriniz gerçek manada anlam zenginliğine sahiptir.
Şiiri gelişigüzel kelimelerle değil, seçilmiş kelimelerle yazmışsınız.
Şiiriniz insanı düşünceye davet ediyor…
SIFIRSIFIRİKİ diyorsa doğrudur.
Tereddüde mahal yoktur.
|
|
|
|
|
Adnan ŞAHİN (16.10.2009 17:10:47)
Kıymetli dost..umarım yokluklardan uzaklaşır varlıklara yaklaşırsın..varlığında var olan sevgili ile yaşar ömrü muhabete karışırsın..kutlar selam ve sevgilerimi sunarım
|
|
|
|
|
Esere ait bilgiler:
Kayıt tarihi:
16.10.2009
Okunma:
143
Yazara ait bilgiler:
Salih Durmuş
(SALİH DURMUŞ)
|
